Özel bir arkadaşımın önerisiyle orhan veli'nin macera adlı şiiri ile buluştum bu gün. Belki hayat biraz da şiirdeki gibi. Ancak şair gibi koy veremem hayata kendimi. Çünkü hayat benim, ben onun değil. Sevgili Demet'e çok teşekkürler...
Not: Bu şiiri ilk okuduğumda kısa yorumum yukarıdaki gibiydi. Ancak sonraki okumalarımda yaşarken "yaşadığın o an" önemlidir mesajı çıkarttım. O "an" için geç kalmamak gerektiğini düşündüm. Sonraki okumalarımda başka şeyler de düşündürtebilir bu şiir bana. Herhalde iyi bir şiir de böyle olmalı....




MACERA

Küçüktüm, küçücüktüm,

Oltayı attım denize;

Üşüşüverdi balıklar,

Denizi gördüm.

Bir uçurtma yaptım, telli duvaklı;

Kuyruğu ebemkuşağı renginde;

Bir salıverdim gökyüzüne;

Gökyüzünü gördüm.

Büyüdüm işsiz kaldım, aç kaldım;

Para kazanmak gerekti;

Girdim insanların içine,

İnsanları gördüm.

Ne yârdan geçerim, ne serden;

Ne denizlerden, ne gökyüzünden ama...

Bırakmıyor son gördüğüm, bırakmıyor geçim derdi.

Oymuş, diyorum, zavallı şairin

Görüp göreceği.

Orhan Veli Kanık